Waarom koos ik voor het thema ‘hechten’ in kinderboeken?
Eerst en vooral omdat het mijn eigen geschiedenis raakt.
Hechting is, zoals je hierboven kan lezen, een belangrijk thema voor mij geweest.
Het gaat over gezien worden, afstand en nabijheid, veiligheid in relaties,..
Dit zijn zaken waar mensen dagdagelijks mee worden, maar waar het risico bestaat er te weinig ruimte is om dit bespreekbaar te maken.
Daarom hoop ik mijn steentje te kunnen bijdragen om een nieuwe beweging te maken voor volgende generaties,
die open en veilig in relatie kunnen stappen naar de medemens.
Ik hoop dat deze boeken een houvast kunnen bieden aan kinderen om te vertrouwen op hun eigen gevoelens,
en ruimte te mogen innemen die te laten bestaan.
Hechten is vertrouwen op blijvende aanwezigheid
Wat is mijn ervaring met het thema ‘hechten’?
Als kind kon ik al snel overspoeld raken door emoties.
Ik had vaak het gevoel meer tijd nodig te hebben dan anderen om gebeurtenissen te verwerken: om te benoemen wat ik zag en voelde, het te plaatsen & los te laten.
Daarbovenop bleek in mijn tienerjaren al snel dat er weinig ruimte was om dit op mijn tempo te doen, en als twintiger hoorde ik telkens een slagzin opnieuw: “het feit dat je nadenkt is de reden van het probleem”.
Ik zat vast in mijn hechtingsstoornis en miste toen gepaste ondersteuning.
Ik strafte mezelf af voor het hebben van emoties.
Ik leerde de tijd te nemen om te zoeken maar niet altijd kreeg ik daar de ruimte voor.
Pas vele jaren later begreep ik dat de echte pijn zat in het missen van die veilige ruimte.
Soms moest ik volledig opnieuw beginnen om alles een plek te kunnen geven.
Ik verliet mensen, verschillende woonplekken, tewerkstellingen,.. telkens op zoek naar iets of iemand dat bij mij bleef door de stormen.
Nergens werd voelde ik me oprecht begrepen en geaccepteerd,
dus besloot ik om aan de verwachtingen van de ander te passen; om door te leren gaan ook als iets nog niet verwerkt was.
Doorheen de jaren therapie is het voor mezelf duidelijk geworden dat ik beschik over hardnekkige traumaresponsen en oude stressreacties.
Niet omdat ik “teveel voel” – want bestaat teveel wel? – maar omdat mijn systeem afgestemd is op onveiligheid: geen veilige ruimte hebben om te doorlopen wat ik voel.
Mijn zenuwstelsel reageert hierdoor sneller en intenser op prikkels en emoties.
Dat inzicht veranderde alles.
En dat inzicht doorleefde ik pas na de geboorte van onze zoon.
“Hechting is voor mij geen theorie, maar iets wat ik in mijn lichaam en in mijn dagelijks leven heb leren herkennen.”
Op welke manier had het moederschap hier een impact op?
Het moederschap heeft mijn hechtingsstijl nog zichtbaarder gemaakt.
Door het herkennen en leren begrijpen van oude patronen, maar ook door het begrijpen van mijn instinctieve reacties, kan ik mijn rol als mama nog beter ontwikkelen.
De behoefte aan rust, veiligheid en afstemming werd direct voelbaar, voor ons en voor onze kringen.
De responsen over onze opvoedingsstijl raakten ons diep, want de opvoedingsstijl die wij gebruiken is er eentje op maat van onze zoon.
Vanuit de hechtingsstijlen die in ons huis leven, kiezen we telkens voor bewust ouderschap: aanwezig blijven als het moeilijk gaat, eigen triggers aanpakken, ware connectie leggen met ons kind.
Hoe ik die geleerd heb, is voor mijzelf nog een eigen vraagstuk.
Mijn kind houdt me een spiegel voor,
en is de drijfveer om mijn hechtingsstijl beter te kennen en bij te sturen.
Hij maakt duidelijk wanneer ik spanning vasthoud, waar ik nog moet bijschakelen & vertragen, stil staan en voelen.
De waarde van zijn zelfbeeld is voor mij belangrijker dan mijn eigen uitdagingen.
Hij is de reden dat ik hardnekkig vecht voor mijn eigen mildheid.
Ik besef dat hechting geen eindpunt heeft; het is een proces van herkennen, reguleren en opnieuw verbinden.
Soms lukt het en soms lukt het helemaal niet.
En ook dat is oké!